Valerie van Holten

 valerievanholten@gmail.comb. 1990, Waalwijk Education: Fontys Hogeschool voor de Kunsten, 2015  – Diploma in ArtCoDe / Sintlucas, 2011 – Diploma in Stand-, Winkel-, en Decorbouw / www.valerievanholten.com

 

 

English below

NL

Ik probeer altijd zonder verwachtingen ergens in te stappen. Eerlijk gezegd ben ik meestal bang dat het tegenvalt of dat mijn werk niet goed genoeg is. Dus kan ik beter niks hopen dan kan het namelijk alle kanten nog op. Deze ervaring was nieuw voor mij. Nog nooit was ik eerder gevraagd om ergens te exposeren, deel te nemen. Mijn werk is vrij klein, het zijn zakken zand en borden. Ik hoefde verder alleen maar een tafel te dekken. Het stond dan ook zo op zijn plek. En dan komt het wachten. Op mensen, reacties, emoties en gesprekken. Van wachten word ik zenuwachtig. Omdat ik niet weet wat er gaat gebeuren.

Het weekend was een soort achtbaan van gebeurtenissen en gevoelens. Omdat ik zelf twee etentjes gaf stond ik het grootste deel van de dag in de keuken. Voor mij begon het echte werk daar pas. Uit de moestuinen van Venlo kocht ik een grote krat groente. Mooie producten die ik tot perfectie wilden bereiden. Het koken zelf is voor mij iets meditatiefs. Gefocust met gerechten, smaken, bereidingswijze en ideeën.

En dan is het zover, mijn gasten zijn er. Ik ken ze niet. Zij mij niet. We hebben een beeld van elkaar. Aannames over die avond, het eten. Nou ja alles wat er door je hoofd kan gaan. Daarnaast vroeg ik mij steeds af welke rol ik zou spelen. Ben ik gastvrouw, kunstenaar, mijzelf uiteraard. Maar ga ik gesprekken leiden of laat ik het gebeuren en bemoei ik mij er niet mee.
Het moment dat we eten besluit ik me er niet mee te bemoeien. Ik praat wel, maar ik ga geen gesprek leiden. Dit moment is te interessant om voorbij te laten gaan. Sociale geforceerde momenten. Bloedmooi.

Zo gaat het twee avonden. De tweede avond voelt anders. Er zitten andere gasten aan mijn tafel en dus een andere sfeer. Maar ik besluit nog steeds geen gesprek leider te worden.
Aannames zijn een rode draad door de avond heen. Mijn gasten komen er zelf steeds op terug. Ze lijken haast wel betoverend door het onderwerp. Dit weekend wilde ik voor mijzelf een knoop door hakken. Ga ik verder met kunst maken op deze manier of wordt het meer een hobby? Hoe ga ik mijn leven indelen. Fulltime werken en daarnaast kunst maken? Kan ik een gezin starten en kunst maken? Tijdens dit weekend heb ik hier ook een hoop gesprekken over gehad. Ik zal er toch echt zelf achter moeten komen.

EN

I always try to get somewhere without expectations. Frankly, I am usually afraid that it is disappointing or that my work is not good enough. So I can not hope for anything better than it can be done in all directions. This experience was new to me. Never before had I been asked to exhibit somewhere, to participate. My work is rather small, it is bags of sand and plates. I only needed to cover a table. It was therefore in place. And then the wait comes. On people, reactions, emotions and conversations. I am nervous about waiting. Because I do not know what will happen.

The weekend was a kind of roller coaster of events and feelings. Because I gave two dinners myself, I spent most of the day in the kitchen. For me the real work started there. From the vegetable gardens of Venlo I bought a large crate of vegetables. Beautiful products that I wanted to prepare to perfection. The cooking itself is something meditative for me. Focused on dishes, tastes, method of preparation and ideas.

And then the time has come, my guests are there. I do not know them. Not me. We have a picture of each other. Assumptions about that evening, the food. Well, everything that can go through your head. In addition, I always asked myself what role I would play. I am a hostess, artist, myself, of course. But am I going to lead discussions or let it happen and I will not interfere.
The moment we eat, I decide not to interfere. I’m talking, but I’m not going to have a conversation. This moment is too interesting to let go. Social forced moments. Bloedmooi.

That’s how it goes two evenings. The second evening feels different. There are other guests at my table and therefore a different atmosphere. But I still decide not to be a conversation leader.
Assumptions are a common thread throughout the evening. My guests always come back to it themselves. They seem almost enchanting by the subject. This weekend I wanted to cut a knot for myself. Will I continue to make art in this way or will it become more of a hobby? How do I organize my life? Working fulltime and also making art? Can I start a family and make art? During this weekend I also had a lot of discussions about this. I will really have to find out for myself.