Reinier Vrancken


Uncategorized / vrijdag, november 20th, 2020

info@heinvanduppen.nlb. 1988, Tilburg / Education:  Sandberg Instituut, 2016 -Diploma in MAster of Interior Architecture MIA, Gerrit  / Rietveld Academie, 2014 – Diploma in Inter-Architecture /  www.heinvanduppen.nl/

NL

In het noordelijk trappenhuis springt in eerste instantie vooral de afwezigheid van werk in het oog. Degenen die eerder een postkaart ontvingen als aankondiging van het werk valt het negendelige gebrandschilderde glas-in-loodraam van Frans Lommen op. Een van deze negen langwerpige ramenhet deel van de voorstelling met daarop het uiteinde van Sint Maartens sabel die de met drie vingers vastgehouden mantel doorklieftwerd gereproduceerd als postkaart. In plaats van iets toe te voegen is iets bestaands simpelweg herschikt. Net zoals de postkaart eigenlijk ook vooral het opnieuw plaatsen van een bestaande afbeelding is. 

De leuning in het trappenhuis is ergens gedurende de geschiedenis van de Martinusschool voorzien van enkele aanzetstukken op de horizontale segmenten om de reling te corrigeren naar een nieuwe minimale hoogte waardoor er op enkele punten een herhaalde trapleuning is ontstaan. In De misgrijpers (2019) is deze herhaling is het zwijgen opgelegd door de correcties terug te brengen naar de hoogte van de oorspronkelijke trapleuning waardoor er een verdubbeling lijkt te zijn ontstaan. Maar eigenlijk is het nog maar de vraag of deze verdubbeling wel daadwerkelijk een verdubbeling is gezien de gewaarwording van een nu wankele leegte in het object waarvan niet duidelijk is of het als enkelvoud of meervoud waargenomen wil worden.

De originele correctie’s wakkerde het fantaseren over een ooit aanwezige beweging in de architectuur aan. Een gecontroleerde choreografie gedirigeerd door de architectuur die bij de bezoeker een ongecontroleerde manoeuvre te weeg brengt, het misgrijpen van een te lage trapleuning, een beetje zoals dat gevoel dat je krijgt wanneer je op een trap loopt en je je verstapt ondanks dat je zeker wist dat je de laatste tree al voorbij was. Dat kort kwijt raken van je oriëntatie. Het onklaar maken van deze architectonische correctie’s roept de geest van deze verloren beweging terug het gebouw in en geeft het terug aan de oorspronkelijke misgrijpers.

EN

It is the absence of work in particular that stands out in the northern stairwell. Those who received a postcard prior to the exhibition announcing the work will have payed attention to the nine-part stained glass window made by Frans Lommen. One of these nine rectangular windowsdepicting the tip of St Martin’s saber cleaving his cloak  held by three fingerswas reproduced as a postcard. Instead of adding an object or a painting, something already present on-site has been rearranged. Just as the postcard is simply the relocation of an existing image. 

At some point in the history of the Martinusschool the handrail in the stairwell was provided with a few attachments on the horizontal segments to set a new minimum height having doubled the rail. In The missers (2019) The corrections have been brought back to the height of the original rail rendering the functionality of the architectural corrections now rather pointless. Moreover it is the question wether this object in question has in fact been doubled as a now perceivable unstable absence of function clouds the object that keeps quiet on whether it wants to be perceived in the singular or plural form.

The original corrections sparked the imagination about an invisible movement at some point present in the architecture. A controlled choreography directed by the architecture that is simultaneously an uncontrolled manoeuvre to its occupant, the misunderstanding of an awkwardly low railing, like that feeling you get when walking down a staircase and you misstep. A brief loss of orientation. Disabling the architectural correction invokes the spirit of this lost movement back into the building and proposes its return to its original missers.