Rénee Verberne

 reneeverberne@gmail.comb. 1988, Blerick Education: Radboud Universiteit, 2018  – Diploma in Master of Philodophy / AKV | St.Joost, 2013 – Diploma in Bachelor of Fine Arts / www.reneeverberne.nl

 

 

English below

NL

Ik werk vanuit een gevoel van onbehagen. Wie zijn wij, mensen, wat is onze plek op aarde en waarom voel ik me niet thuis in deze wereld, die de oorsprong van de mens is?Ik onderzoek onze relatie met de Wereld via visuele onderzoekingen, filosofische reflecties en performatieve daden.

Ik verlang ernaar me één te voelen met de mythische oorspronkelijke wereld om me heen, maar weet niet hoe er te geraken. In mij huist een sterke existentiële onrust en om die te verzachten onderneem ik expedities, op zoek naar die lonkende Wildernis. Aldaar voer ik daden uit, in een poging om echt in een plek terecht te komenen niet slechts toeschouwer te blijven. Dan ervaar ik tegelijkertijd zowel de verbinding met de Wereld als de afwezigheid daarvan.

Mijn beelden zijn melancholieke zelfportretten van een veelal naakt, kwetsbaar en ‘getart’ lichaam dat wil verdwijnen in een indifferente, zwijgzame ‘natuur’. Tevergeefs op zoek naar een altijd reeds verloren intimiteit.

DU 2018 was een worsteling, een experiment, een verademing. De worsteling met de betekenis van mijn werk, het experiment van de transformatie van de ruimte en de verlichting als gevolg van de fijne kunstenaarsgesprekken. Een belangrijke ervaring voor mij!

EN

I work from a sense of discomfort. Who are we, people, what is our place on earth and why do not I feel at home in this world, which is the origin of man?
I investigate our relationship with the World through visual research, philosophical reflections, and performative actions.

I long to feel one with the mythical original world around me, but I do not know how to get there. In me, there is a strong existential unrest and to soften it I undertake expeditions in search of that stinging Wilderness. There I execute actions, in an attempt to really end up in a place and not just remain a spectator. Then I experience both the connection with the World and the absence thereof at the same time.

My images are melancholy self-portraits of a mostly naked, vulnerable and ‘tattooed’ body that wants to disappear in an indifferent, taciturn ‘nature’. In vain looking for an always lost intimacy.

DU 2018 was a struggle, an experiment, a relief. The struggle with the meaning of my work, the experiment of the transformation of space and the lighting as a result of the fine artist discussions. An important experience for me!