Jorieke Rottier

info@joriekerottier.nlb. 1992, Vlissingen Education: AKV St. Joost, 2016  – Diploma in Fine Arts / AKV St. Joost, 2014 – Diploma in Minor Arts & Urbanism   www.joriekerottier.nl

 

 

English below

NL

Beeld bied ruimte voor het niet-weten. Voor mij is het maken van beeld is een manier om bezig te zijn met de relatie tussen het bewustzijn, het onbewuste en het niet-weten. Om dit te onderzoeken maak ik gebruik van gegevens als tijd, tijdelijkheid, tekst, lagen en gevonden materiaal.

Wat kan het betekenen om in een leegstaand huis te werken? Welke invloed heeft het op het werk als de ruimte niet lang meer bestaat? Hoe ga ik om met het werken in een niet-kunstcontext? In hoeverre speelt de ruimte een rol in het beeld en welke rol is dat dan? Wat vertellen op de locatie verzamelde materialen en welke nieuwe input geven deze aan het beeld?

De werkperiode in Maastricht kenmerkte zich voor mij door aanwezigheid en afwezigheid, zowel mentaal als fysiek. Ik zocht naar sporen van de vorige bewoners en benadrukte die onder andere door het uitsnijden van een stuk behang en het opschrijven van mijn gedachten bij een stuk bekladde muur. Zo wordt de ruimte een plaats voor de herwaardering van fragmenten en een uitnodiging om je ogen open te houden voor alle schoonheid om je heen.

EN

“Image provides space for non-knowing. To me is making a picture a way of dealing with the relationship between consciousness, unconsciousness and non-knowing. To investigate this, I use data such as time, temporality, text, layers and found material.

What does it mean to work in an empty house? What impact does it have on the work if space doesn’t exist anymore? How do I get around working in a non-art context? To what extent does space play a part in the image and what role does it play? What tells about the location-gathered materials and what new input do they give to the image?

The working period in Maastricht was characterized by presence and absence, both mentally and physically. I searched for traces of the previous inhabitants and emphasized, among other things, by cutting out a piece of wallpaper and writing down my mind with a piece of clad wall. Thus, space becomes a place for revaluation of fragments and an invitation to keep your eyes open to all the beauty around you.”